Het is moeilijk om vriendschap te rijmen met verleden tijd maar vandaag moet het. Want onze Jef is ons ontvallen.

Jef, je was meer dan een koorlid, meer dan één van de bassen. Jef, je was een vriend.

Je grote hart bevatte vele kamers en elke kamer bevolkte je met die dingen, met die herinneringen, met die mensen waarvan je hield.

Muziek, toneel, politiek, Indonesië, je kinderen, je liefde, je vrienden. Je koesterde ze en gaf ze een warme plek.

Een vriendschap met jou moest je verdienen. Want je zocht geen oppervlakkigheid, geen vluchtig contact. Maar wilde men diepgang en kon men zichzelf laten zien zoals men was, dan kreeg men veel van jou terug. Een stevige handdruk, een kwinkslag, een goed gesprek , een gastvrij huis.

Erudiet was je ook, al gebruikte je zelden dure woorden om dat in de verf te zetten.
Je mening was wel eens ongezouten maar dat paste bij jou want we kregen er vaak je zelfrelativerende, schalkse oogopslag bij. En als we verder keken dan je woorden, dan zagen we een heel gevoelige, goeiige man die snakte naar echtheid en warmte. Een man die durfde twijfelen aan zichzelf maar rotsig sterk was als hij voor iemand kon zorgen. En zorg dragen, dat deed je graag. Veel en vaak. Voor je kinderen, voor je vrienden, voor je liefde.

Je was een man uit één stuk Alleen van je à propos te brengen als je teveel onechte, koude woorden over je heen kreeg of als je onrecht zag. Vandaar ook je onbuigzame wil om af en toe écht voor een goed doel te ijveren. De Oxfam Trailwalk was je daarom zo op het lijf geschreven. Samen met kameraden lachend wandelen en intussen centjes binnenrijven voor de Oxfamprojecten.

De laatste jaren gaf je ook het beste van je muzikale zelf in ons koor. Je kreeg je plaats tussen de andere bassen en je gaf mee volume en kracht aan onze basklas. Tijdens repetities of tijdens uitvoeringen. En nadien vrolijkte je graag onze vriendenkring op of genoot je van onze onnozele grappen, het liefst in het gezelschap van een goed gevuld glas.

Ik zie ons nog samen roeien op dat meer in de Ardennen terwijl je nota bene niet eens kon zwemmen. En nooit zal ik de verbijstering vergeten die ik las in de ogen van de vissers aan de veilige kant toen je de Gallische strijdkreet ‘Je suis pensionné!!!’ aanhief.

Jefke, ik had nog graag zoveel extra strofes willen toevoegen aan het groeiende lied van onze vriendschap. Maar ik zal ze alleen dromend kunnen beleven.

Een enkele keer gingen we te hard voor jou, tijdens een wandeling. Maar nu heb je ons zelf op snelheid genomen. Want we kunnen jou op jouw laatste tocht niet volgen.

Blijf nog lang bij ons, via onze herinneringen, en weet dat ook wij voor jou al een tijdje een ruime plaats in ons hart hebben voorbehouden. Een plaats van waar je ons voor immer kan horen lachen en zingen.

Dag Jefke, dag bas, dag vriend. Adieu.

Wim